Łączna liczba wyświetleń
sobota, 31 sierpnia 2013
już tylko jeden dzien
już tylko została niedziela i bedzie wiadomo co dalej jak dalej.....hm.....spedzam swoj czas z dzieciakami jak tylko moge chce zapamietac piekne chwile kiedy bede w sxzpitalu bo wiem że musze walczyc musze walczyć dla dzieci i męża wiem że mnie kochają i niemoge się poddać le co bedzie dalej?.................tego nikt nie wiem mam nadzieje że bedzie dobrze że obedzie sie bez przeszczepu dadza tylko leki w szybkim tempie dojdą od czego sie to się bierze i zoperują mi tego torbiela
piątek, 30 sierpnia 2013
to juz piatek i chodz nie trzynastego to pechowy
oczywiscie jak przyszla nadzieja ze poloza mnie szybciej na oddzial w poniedzzialek bedzie wszystko wiadomo to musialo sie cos popsuc dokladnie popsul mi sie tablet i wychodzi na to ze poszla w nim plyta glowna za dwa tygodnie mam wsie po niego zglosic a mialam nadzieje ze bede sie przez niego laczyla z domem boje sie troche co bedzie dalej ale i jestem szczesliwa zw sie to wszystko wrescie ruszy i bede wiedzial w koncu z czym walcze i jak powazna jest sprawa do walki daja mi sile moje dzieciaki i moj maz bardzo ich kocham i wiem ze warto walczyc do samego konca
czwartek, 29 sierpnia 2013
kolejny dzien kolejna nadzieja
kolejndzien mija i nadzieja rosnie ze zostane polozona niedlugo na odzdzial i ze sie wszystko wyjsjani czekam z niecierpliwoscia do poniedzialku
środa, 28 sierpnia 2013
dotrwac do poniedzialku kolejna nadzieja
w poniedzialek mama mi zalatwia wejscie na oddzial hematolologiiczny óczywiscie po znajomosci i znowu pojawila sie nadzieja ze to niedlugo sie zacznie i bedzie wszystko okokey znowu patrze w przyszlosc pesemistycznie z nadzieja ze wszystko przebiegnie prawidlowo i wyzdrowieje njepowiem boje sie bo kto by sie nie bal w takiej shtuacij ale wiem i mam ta nadzieje ze bedzie wszystko okey tylko teraz dotrwac do poniedzialku
poniedziałek, 26 sierpnia 2013
kolejne rozczarowanie
dzisiaj dzwonilam do torunia tylko po to zeby sie dowiedziec ze niezostane przyjeta na oddzial z piwodu tego ze juz sie zalpisy skonczyly a to ze jest to pulne to maja to w tylku i co dalej niechce mi sie jesc pic nic mi sie niechce chyba jednak choroba wygrala zemna
niedziela, 25 sierpnia 2013
strach placz bezradność
dzieciaki moje juz spią od poand 2 godzin a ja zdazyłam w ten czas sie poplakać przy zmywaniu naczyń kiedy patrze na moje skarby to się boje boję się czy dam rade czy niepoddam sie w nieodpowiedniej chwili boje się bo nie wiem czy wygram z chorobą w dzien w dzien coś mnie zaskakuje nieprzyjemnego boje się co bedzie jutro jak zadzwonie do torunia co powiedza na kiedy dadza termin płacze bo czuje się bezradna na to wszystko co się dzieje i choć wiem że musze walczyć bo mam dla kogo to strach i bezradność gdzieś w środku się oddzywaja zaczynam sie zastanawiac dlaczego ja co ja jestem winna czemu mnie to spotyka?na te pytania nigdy nieznajde opowiedzi
wyjscie zabka radość ale i jednocześnie strach kolejne nieprzewidziane informacje
mojemu kochanemu synkowi wczoraj wyszedł ząbek byłam bardzo szczęśliwa z tego powodu myślałam że podskocze do sufitu ale moje szczescie nitrwało długo kiedy uświadomiłam sobie co mnie jeszcze czeka ile jest jeszcze przedemną pojawił się strach i łzy w oczach tak się boje że niedoczekam jak moje kochane dzieci beda sie dalej rozwijać przezywać swoje pierwsze miłości strach jest bardzo duzy w szczegolnosci ze sie dowiedzuiałam od mamy że moge miec problem ze szpikiem kostnym gdyz moze to byc dziedziczne A W TEDY JEDYNIE BEDa mogli to zaleczyc na ile niewIADOMO STARAM SIE O TYM NIEMYŚLEĆ MOJE DZIECI DAJA MI SIŁE DO WAKLKI CHOCIAZ NARAZIE WALCZE Z WIATRAKAMI NAJGORSZE SA WIECZORY I POPOLUDNIA KIEDY DZIECIAKI ZASYPIAJA NIERAZ SIE ZASTANAWIAM ZA CO TEN CHOLERNY BOG TAK KAZE CO MU DZIECI ZAWINILY CHCE CHCE ZABRAC IM MATKE? NA TE VPYTANIA NIEZNAJDE ODPOWIEDZI MAM MALUTKA NADZIEJE ZE BEDZIE WSZYSTKO OKEY JUTRO BEDE DZWONIC DO TORUNIA ZOBACZYMY KIEDY DADZA MI TERMIN ZEBTY PRZYJECHAC
sobota, 24 sierpnia 2013
dzien bez radosci
wstalam dzisiaj wczesniej niz zwykle usiadłam sobie przed telewizorem i dalam uczuć moim emocjom popłakałam się jak male dziecko tak strasznie się boję co bedzie dalej ale i wiem z drugiej strony że musze walczyc do końca choćby nadzieja miała całkiem upaść wiec łzy leciały mi niesamowicie oczywiscie kiedy dzieci wstały szybciuko doprowadziłam sie do ładu niemoge i niechce obarczać ich tym problem przez jaki teraz przechodzimy kubuś jest malutki jeszcze nic nierozumi ale moja kochana córeczka niejest już taka głupia wiec udaje ze jest wszystko okey zachowuje sie tak jakby nic sie niestało a w rzeczywistości jestem rozwalona wiem że mój mąż też to przezywa tylko jak to facet nieukazuje tego chce być silny wiec staram sie udawać ze jest wszystko okey jakby to sie niewydarzyło wszystko a w rzeczywistosci to i on i ja boimy sie co bedzie dalej ale dzieci niemoga narazie o tym wiedziec maja dziecinstwo na problemy beda mialy czas
wyjazd do bydgoszczy zamaist radosć i szczeście to płacz i strach
wczoraj wraz z mężem pojechałam do bydgoszczy z nadzieja że usłysze termin na operacje torbiela który mial 6cm a teraz jest wiekszy kiedy dojechalismy na miejsce strasznie sie denerwowałam ale i byłam szczęśliwa bo miałam nadzieje że w końcu sie to wszystko skończy.Znalazłam się wrescie na konsultacij lekarz gdy zobaczył moje badanie plytek krwi nawet mnie ponownie niezbadał usłyszałam z niego ust tylko:OPERACIJ NIEBEDZIE DOPUKI NIEDOWIEDZA SIE CO JEST P[RZYCZYNA U PANI WACHAN PLYTEK KRWI I POZATYM NIEMA PANI OCHRONY NA SZPIKU KOSTNYM NA MOJE ZAPYTANIE CO Z TORBIELEM PRZECIEZ BEDZIE DALEJ ROSL USLYSZALAMC
WIEM I MI PRZYKRO ALE JA NIC NIEMOGE TERAZ NA TO PORADZIC KIEDY WYSZŁAM ŚWIAT MI SIE ZAŁAMAŁ MAM TORBIEL W SOBIE KTÓRY ROŚNIE DOWIADUJE SIĘ ZE OPERACIJ NIEBEDE MIAŁA ROBIONEJ I DODATKOWO DOWIADUJE SIE ZE MÓJ SZPIK KOSTNY NIE MA WOGOLE OCHRONY ŻE MAM SIE UDAĆ DO HEMATOLOGA NIBY WSZYSTKO OKEY TYLKO TEN TORBIEL ROŚNIE A U NAS W POLSCE CZLÓWIEK BEDZIE CZEKAŁ NIEWIADOMO ILE NAJPIERW NA PRZYJECIE NA ODZIAL POTEM TEZ POTRWA ZANIM ZNAJDA PRZYCZYNE I ZANIM WYLECZA ŚWIAT MI RUNAŁ NIEUMIALAM POWSTRZYMAC ŁEZ MAM DWOJKE WSPANIALYCH DZIECIAKOW WSPANIALEGO MEZA I MIALABYM TO WSZYSTKO TERAZ STRACIC PRZEZ CALY POWROT DO DOMU MOJ MAZ NIEMOGL DO MNIE DOTRZEC TLUMACZYL MI ZE TRZEMA WALCZYC A JA SIE GO TYLKO PYTALAM ILE MOZNA ALE KIEDYB WROCILISMY I SPOJRZAŁAM NA SWOJE DZIECIAKI ZROZUMIALAM ZE MUSZE WALCZYC ZE NIGDY BYM SONBIE NIEWYBACZYLA TEGO ZE SIE PODDALAM A MOZE BYLA JAKAS SZANSA NA TO ZE WSZYSTKO SIE DOBRZE SKONCZY I WALCZE DALEJ DLA MOICH DZIECI I MOJEGO MEZA WIEM ZE MUSZE BO MNIE POTRZEBUJA.CHOĆ STRACH MAM DOŚĆ DUZY CO BEDZIE DALEJ NIECHCE O TYM MYŚLEĆ W PONIEDZIAŁEK DZWONIE DO TORUNIA I Z0BACZYMY CO DALEJ NAM ZYCIE PRZYNIESIE
Subskrybuj:
Posty (Atom)


.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)




.jpg)